یک: خوشحال از آزادی مریم مالک میخوام بهش ایمیل بزنم که این خبر رو می خونم: بازداشت 150نفر از مردم و فعالان کارگری و اجتماعی در گردهمایی روز جهانی کارگر...از دوستان خوب کمپینی هم چندنفر در میان جمع هستند، امیر یعقوبلی،نیکزاد زنگنه، کاوه مظفری و چند نفر دیگه که نمی شناسم ...میخوام به جلوه از اعضای کمپین یک میلیون امضا و همسر کاوه که سال گذشته حدود یکماه زندان اوین بود، ایمیل بزنم هرچند هیچ کاری از دستم برنمیاد جز ابراز همدردی...ایمیل تموم شده یا نه، این خبر میرسه: بازداشت جلوه جواهری و تفتیش منزل برخی از اعضای کمپین....و جلوه در حالی دستگیر میشه که خونه نبوده، وقتی برگشته خونه ماموران داشتند خونه رو بازرسی می کردند در حالی که کاوه هم همراه شون بوده...جلوه رو هم دستگیر می کنند، به چه جرمی و اتهامی معلوم نیست...
دو: نوشته بودم اینجا زندگی راحت نیست، از کمبود امکانات نوشته بودم ...از این که سطح زندگی بیشتر مردم از کشور ما خیلی پایین تره....وضعیت بد بهداشتی هم که بماند....اما از یک چیزی ننوشته بودم ...مردم اینجا این آزادی رو دارند که برای تغییر و بهبود شرایط شون تلاش کنند...هفته قبل اینجا انتخابات کنگره بود...همه جا تعطیل بود ولی کلاسهای ما رو تعطیل نکردند...بعد از کلاس با گلناز روبروی یکی از سینماهای این شهر(که حتی سینما آزادی با اون همه اعتبار و هزینه ای که صرفش شد به پای این سینما نمیرسه) قرار گذاشته بودیم...وقتی با سارا رسیدیم سر قرار، دیدیم چند تا مرد جوان پلاکارد گرفته بودند دست شون و روبروی سینما ایستاده بودند...روبروی پلاکاردها نوشته شده بود:" آیا شما رای داده اید؟"" من رای دادم، شما چطور" و از همه قشنگ تر این جمله:
"Election budget 2000 crores, 1 vote price less"
به همین راحتی طرفداران کاندیداها، بدون این که اسمی از کاندیدای مورد نظر بیارند، جوان ها و مردم رو تشویق می کردند به شرکت در انتخابات....حالا توی ایران چطور، توی یکی از وبلاگها می خونم:جوانان هوادار تغییرات در سومین همایش موج سوم با عنوان حمایت از میر حسین موسوی و سید محمد خاتمی با شالها و پرچم هایی به رنگ سبز حضوری پر رنگ داشتند.برخی از سایت ها و روزنامه های وابسته به دولت این انتخاب را با انقلاب های رنگی در کشورهای آسیای میانه مقایسه کرده اند!!!
خیلی دیگه از دوستان و از جمله خود من فقط شرکت می کنیم توی انتخابات برای این که شرایط از این چیزی که هست بدتر نشه و حداقل با تغییر رئیس جمهور شاید شاید یکخرده از حجم فشارها کم بشه...خیلی دردناکه وقتی شرایط ایران رو مقایسه می کنی با حتی هند...خیلی دردناکه که تنها اخباری که از ایران منتشر میشه، دستگیری و دستگیری و افزایش فشارهاست....چند نفر از فعالان دانشجویی، زنان، کارگری، معلمان و روزنامه نگارها در این چهارسال دستگیر شدند؟!! چند نفر روزنامه نگار در این چهارسال از ایران رفتند؟ چند نفر به بهانه براندازی، جاسوسی نرم، انقلاب های رنگین، درویش گنابادی بودن، بهایی بودن و هزار مورد دیگه دستگیر شدند؟ چند نفر مورد بازجویی قرار گرفتند؟ چند نفر تهدید شدند؟چند سازمان غیردولتی پلمپ شد؟
تا دیروز هر فعالیت مدنی مسالمت آمیزی تعبیر می شد به براندازی و انقلاب رنگین و امروز طرفداری از کاندیدایی خاص که میخواد در چارچوب نظام فعالیت کنه و مسلمن مورد تائید شورای نگهبان هست که می تونه وارد این فضای انتخاباتی بشه، هم شامل انقلاب های رنگین میشه...به کجا رسیدیم که جوانان این کشور و مشارکت شون در انتخابات هم به انقلاب رنگی تعبیر میشه!!!!!!!!!!!!!!!!
